Avicenna [Ibn Sīnā]

in Albert the Great, Super Porphyrium 7.2, p. 117.10-36

Occurrence of the quotation formula
Avicenna, p. 117.10, 117.36
Paraphrase Consensual
Dicit etiam Avicenna vitium esse in hoc quod secundum hanc assignationem accidens dividunt in accidens separabile et in accidens inseparabile, dicentes quod dormire vel sedere est separabile accidens, nigrum vero esse corvo et Aethiopi inseparabiliter accidit. Et si obiciatur quod hoc videtur oppositum esse ei quod dicitur in assignatione accidentis, quia si adest et abest praeter subiecti corruptionem, tunc omne accidens videtur esse separabile et nullum inseparabile subiecto manente: Dant responsionem valde calumniosam dicentes, quod accidens omne separabile est secundum intellectum, quia potest subintelligi corvus albus et Aethiops nitens colore; nitens autem color non est nisi albus. Et haec responsio valde videtur debilis, quia separabile secundum actum et separabile secundum opinionem vel intellectum sunt separabilia aequivoce et talia in assignationibus diffinitionum poni non debent. Adhuc autem falsum videtur quod dicunt, quod praeter subiecti corruptionem possit intelligi corvus albus et Aethiops nitens colore. Nigredo enim comparatur ad corvum et Aethiopem ut ad subiectum et causam substantialem materiae et subiecto corvi et Aethiopis. Et ideo manente corvo, secundum quod corvus est, non potest intelligi corvus albus, ut videtur, quia corvo posito ut subiecto ponitur causa nigredinis et posita causa nigredinis non potest intelligi quod albedo insit corvo. Vitiosa igitur videtur talis accidentis assignatio. Et haec omnia concedit Avicenna.

Quoted text(s)

  • F. HUDRY (with an introduction by A. de LIBERA), Avicennae Logica - Texte latin, édition critique et introduction doctrinale, Vrin, Paris 2018., I-12(14), p. 229
    Deinde accidens commune habet descriptiones divulgatas, sicut haec qua dicitur (i) quod accidens est quod adest et abest praeter subiecti corruptionem, et sicut hoc quod dicitur (ii) quod accidens est quod potest idem habere et non habere, et (iii) quod est nec genus nec species nec differentia nec proprium, semper autem in subiecto subsistens. Consideremus ergo huiusmodi descriptiones divulgatas. Prima (i) autem multis modis vitiosa est, tum quia non nominatur in ea intentio quae est ei quasi genus — iam autem innuimus simile huic in aliquibus diffinitionibus differentiae — tum quia, si intelligitur ex adesse et abesse fieri et destrui, tunc accidentia communia inseparabilia non sunt ita. Isti autem concedunt quod accidens commune, aliud est separabile et aliud inseparabile. Si autem intelligitur ex hoc quod est in esse et in opinione, in utroque, tunc iam datur nomen quod secundum eos est tantum commune. Hoc enim quod hoc nomen abesse dicitur in esse et in opinione, dicitur aequivoce, secundum participationem tantum. Sed hoc est de hiis quae iam prohibita sunt, sicut postea manifestabitur hoc. Post haec autem, accidentalia quae non sunt essentialia quaedam sunt quibus remotis in opinione, impossibile est remanere id quod est non corruptum— sicut iam ostendimus in praedictis — et quaedam, post quae non est impossibile in opinione remanere non corruptum. De hiis autem omnibus non fit mentio in hac descriptione. Quae omnia innuuntur in secunda descriptione (ii). Multa enim ex accidentibus sunt semper permanentia. Semper autem permanens non est possibile non esse nisi in opinione tantum. Ipse autem non nominavit opinionem; si autem nominaret, sequeretur quod diximus.

References in current editions

  • AVICENNA, Avicennae peripatetici philosophi ac medicorum facile primi opera in lucem redacta …, mandata ac sumptibus heredum nobilis viri domini Octaviani Scoti, Venetiis 1508., Logyca, Pars 1. C. 11, f. 9vb