Peripatetici [al-Ġazālī, Ibn Rušd, Ibn Sīnā]

in Albert the Great, Metaphysica III.3.9, p. 148.30-39

Occurrence of the quotation formula
Peripatetici, p. 148.30
Digression Neutral
Quod contra Peripatetici dicebant naturam eam et substantiam, secundum hoc quod differens substantia est a natura generis, non esse in genere nec educi eam de ipso, sed secundum esse potentiale forma et differentia est in genere et ad esse actuale educitur de ipso. Et ideo prior est actus potentia substantia et ratione. Est autem et simplicior, cum non dividatur nisi per accidens quantitate materiae, et est ratio sua secundum unumquodque dividentium eadem, similiter autem et operatio substantialis.

Quoted text(s)

  • J. MUCKLE, Algazel’s Metaphyiscs : A Mediaeval Translation, St. Michael’s College, Toronto 1933, p. 58.9-16
    [p. 58.9-16] Iam eciam ostendimus quod esse convenit substancie, et accidentibus similiter nec convenit eis univoce; quod autem non dicitur univoce, non est genus; postquam autem esse non est genus, quoniam quamvis dicatur non esse in subiecto, non tamen propter hoc erit genus; negatur enim tantum unde esse et non esse in subiecto quod convenit ei, et substanciis; non dicitur secundum generalitatem; substancialitas vero genus est omnibus substanciis;
  • AVERROES, Aristotelis Metaphysicorum libri XIIII cum Averrois Cordubensis in eosdem commentariis et epitome Theophrasti Metaphysicorum liber, Venetiis Apud Iunctas 1562, L. X, text. comm. 6, f. 255 L
    [L. X, text. comm. 6, f. 255 L] Et cum universalia non sunt substantiae: ergo neque genera etiam sunt substantiae. D[einde] d[ixit]: et impossibile est ut unum sit genus propter illas causas. I[dest] propter illas causas, per quas fuit impossibile ut universalia essent substantiae. D[einde] d[ixit]: neque substantiae sunt genera, etc. I[dest quia genera sunt universalia.
  • AVICENNA LATINUS, Liber de Philosophia prima sive Scientia divina, V-X. Édition critique par S. VAN RIET. Introduction par G. VERBEKE, Peeters-Brill, Louvain-Leiden 1980., V, 4, pp. 262.19-264.47
    [V, 4, pp. 262.19-264.47] Potest autem aliquis dicere: «ergo iam posuisti naturam generis non nisi naturam individui; sed probatum est iam quod individuum habet proprietates et accidentia quae sunt praeter naturam generis», < ... > videlicet quoniam non est opus ut natura corporis praedicata de individuo habeat naturam generis secundum hoc quod applicatur ipsis accidentibus in effectu < ... >. Nam natura generis, si non praedicaretur de collectione, non praedicaretur de individuo, sed esset pars individui; licet enim non essent haec accidentia et hae proprietates, tamen haec natura quam dicimus haberet esse secundum intentionem praedictam, hoc est quoniam natura substantiae, quocumque modo fuerit eius substantialitas, constituta est ex hoc et ex hoc quod est necessarium ad esse corpus; haec ergo accidentia et hae proprietates praeter ea sunt quibus eget corpus quod est unum ex generibus, ad essendum corpus sicut praedictum est, nisi fuerit propriatum, et non in hoc; sed cum fuerint haec, non praedicabitur de iIlis corpus . Interest igitur an dicatur quod natura eius non eget ad suam intentionem aliquo, an dicatur non praedicari de illo, Iam enim praedicatur de aliquo quo non eget ad suam intentionem. Cum autem praedicatur de aliquo, iam appropriatur per illud in effectu, postquam possibile erat etiam appropriari aliis ab hoc. Similiter est eius dispositio cum differentiis. Nisi autem esset hic modus respectus in praedicatione speciei, natura generis esset pars, non praedicata. Species autem est natura terminata in esse et in intellectu utroque simul, videlicet quoniam, cum terminatum fuerit esse generis per illa quae terminant ipsum, erit in effectu et non erit opus postea nisi poni signatum tantum, nec requiretur aliquid ad determinationem eius nisi designatio tantum, postquam natura determinata est species specialissima; et erit tunc natura sic quod accident ei comitantia ex proprietatibus et accidentibus, per quae natura individuatur et fit designata.

References in current editions

  • None