Maximi viri Peripatetici [al-Ġazālī, Ibn Sīnā]

in Albert the Great, Metaphysica V.3.2, p. 260.61-73

Occurrence of the quotation formula
Maximi viri Peripatetici, p. 260.67
Digression Neutral
Et in tali processu faciente esse simul est principium et esse, quod est ab ipso. Et in omnibus talibus idem est principium procedens secundum substantiam, differens autem secundum esse, quia ipsa processio ipsius facit esse quoddam formale. Utor autem hoc nomine ‘processio’, quia illo maximi viri Peripatetici usi sunt in ista materia loquentes, quando loquuntur de processu principiorum in esse, quod causant seipsis in eo quod est. Hoc iterum modo processus lineae non ad punctum, sed secundum longitudinem totam per omnem eundem modum causa est superficiei, et sicut punctus est divisio lineae et terminus, ita linea sectio superficiei et terminus est.

Quoted text(s)

  • J. MUCKLE, Algazel’s Metaphyiscs : A Mediaeval Translation, St. Michael’s College, Toronto 1933, p. 91.24-28
    [p. 91.24-28] perfectum vero quod iam habet quicquid oportuit, et est tale ut ab eo possit aliquid boni provenire alii, vocatur perfeccius, eo quod in se est perfectum et quasi ex superabundancia eius, procedit bonum ad alia.
  • AVICENNA LATINUS, Liber de Philosophia prima sive Scientia divina, V-X. Édition critique par S. VAN RIET. Introduction par G. VERBEKE, Peeters-Brill, Louvain-Leiden 1980, IX, 7, pp, 510.72-511.83
    [IX, 7, pp, 510.72-511.83] Dico igitur, quod sua perfectio animae rationalis est ut fiat saeculum intelligibile, et describatur in ea forma totius et ordo intellectus in toto, et bonitas fluens in omne, et ut incipiens a principio totius procedat ad substantias excellentiores spiritales absolute, et deinde ad spiritales pendentes aliquo modo ex corporibus, et deinde ad animas moventes corpora, et postea ad corpora caelestia, et ut haec omnia sint descripta in anima secundum dispositiones et vires eorum, quousque perficiatur in ea dispositio esse universitatis, et sic transeat in saeculum intellectum instar esse totius mundi, cernens id quod est pulchritudo absolute et bonitas absolute et decor verus, fiat unum cum ea, insculpta exemplo eius et dispositione eius, et incedens secundum viam eius, conversa in similitudinem substantiae eius.
  • AVICENNA LATINUS, Liber de Anima seu Sextus de Naturalibus, IV-V. Édition critique par S. VAN RIET. Introduction par G. VERBEKE, Peeters-Brill, Louvain-Leiden 1968., V, 7, pp. 160.25-161.39
    [V, 7, pp. 160.25-161.39] Secundo, quia iam manifestum est aliquam istarum virtutum esse quam non est possibile esse corpoream vel subsistentem in corpore. Si quis autem dubitaverit dicens quod « si possibile est aliquid unum habere has virtutes, quamvis non coniungantur in eo simul, quarum quaedam sunt non subsistentes in corporibus, quaedam vero subsistentes et, quamvis sint separatae, comparantur tamen ad unum quiddam eum non sint unius modi - tunc cur modo non sunt sic ut omnes sint comparatae corpori aut corporales? » dicemus quia hoc quod est non corpus potest esse id in quo coniungantur virtutes, ex quo quaedam emanent ad instrumenta et quaedam sint propriae essentiae ipsius et cui omnes reddant aliquo modo; quae autem exercentur instrumento, coniunguntur in principio quod coniungit eas in instrumento, quod principium procedit ab anima in instrumentum, sicut postea declarabimus eius dispositionem in solvendo quaestiunculam.

References in current editions

  • None
Notes
Cf. ALBERTUS MAGNUS, De causis et processu universitatis a prima causa, II, tr. 1, c. 15, p. 78: ‘Processum’ autem et ‘influxum’ idem dicimus, quia id quod Arabes ‘ influentiam’ vocant, Graeci philosophi vocant ‘ processionem’