Subtilitas Peripateticorum [al-Ġazālī, Ibn Rušd, Ibn Sīnā]

in Albert the Great, Metaphysica XI.2.8, p. 493.47-68

Occurrence of the quotation formula
Subtilitas Peripateticorum, p. 493.68
Digression Critical
A quibus si quaerimus, quare materia non intelligit formas sicut intellectus, cum intelligere formam nihil sit secundum eos, nisi quia est intus, ut forma est, et non, ut est res: nihil penitus respondent nec valent respondere, praecipue cum una natura sit intellectus et materiae. Et in hoc inconveniens de necessitate incidit etiam liber Avicebron, quem fontem vitae vocavit, quia ipse dicit, quod una communis natura est materiae et intellectus, licet intellectus addat primam formam super materiam, et sic fit compositum primum, quia quamvis addere concedatur formam super materiam primam, tamen per hoc non impeditur, quin receptio formae in intellectu sit receptio materiae, et quae sunt unius rationis in recipiendo formas, habent eundem actum in communi. Forma igitur sicut secundum esse dividit et distinguit materiam et facit, quod una est lapis et alia asinus, ita secundum esse in species debet distinguere intellectus et substantiam primam, quod est absurdissimum. Et ideo ab homine omni horrenda est ista vilissima philosophia, quae numquam processit de subtilitate Peripateticorum.

Quoted text(s)

  • J. MUCKLE, Algazel’s Metaphyiscs : A Mediaeval Translation, St. Michael’s College, Toronto 1933, p. 112.1-4
    [p. 112.1-4] Sentencia quarta est de probando esse intelligencias nudas. Motus enim celi significat vere esse substanciam excellentem, non mutabilem, que non est corpus, nec inpressa corpori. Et huius modi substancia vocatur intelligencia nudata.
  • F. S. CRAWFORD ed., Averrois Cordubensis Commentarium magnum in Aristotelis De Anima libros, The Mediaeval Academy of America, Cambridge, Massachusetts 1953, L.I, text. comm. 31, p. 40-41
    [L.I, text. comm. 31, p. 40-41] Dicit enim quod solus intellectus est simplex mundus purus, idest abstractus a materia, non admixtus cum ea. Et attribuit utrunque ei in omnibus partibus mundi, scilicet cognitionem et motum; opinatur enim quod intellectus movet omnia et quod non movetur. Quoniam autem iste sermo est magis vicinus veritati et sententie Aristotelis, scilicet quod intellectus est ex principiis et quod est causa cognitionis et motus, est manifestum. Et ideo laudabit ipsum post multum, et notificabit quod remansit illi dicere de intellectu.
  • AVICENNA LATINUS, Liber de Philosophia prima sive Scientia divina, V-X. Édition critique par S. VAN RIET. Introduction par G. VERBEKE, Peeters-Brill, Louvain-Leiden 1980, VIII, 6, p. 414.95-14
    [VIII, 6, p. 414.95-14] Et < est> intelligentia pura, quoniam est essentia separata a materia omni modo. lam autem nosti quod causa de hoc quod res non intelligitur, materia est et appendicia eius, non esse rei; esse vera formale est esse intelligibile, et hoc est esse quod, postquam quiescit in re, fit per illud rei intelligentia. Sed quod aptum est recipere illud, est intelligentia in potentia quae, cum recipit illud, post potentiam fit intelligentia in effectu secundum viam perveniendi ad perfectionem; id vero cuius essentia est intelligentia, est intelligentia essentialiter et ideo est purum intellectum. Quod enim prohibet rem intelligi est hoc quod ipsa est in materia et in eius appendiciis, et hoc est prohibens ne sit intelligentia, et iam notum est tibi hoc; quod igitur liberum est a materia et ab eius appendiciis, quod certificatum est habere esse separatum, id est intellectum per se. Sed, quia est intelligentia per se et est etiam intellectum per se, tunc etiam est intellectum a se; igitur ipse est intelligentia apprehensionis et intelligens apprehensor et intellectum apprehensum. Non quod ibi sint res multae: ipse enim, inquantum est identitas spoliata, est intelligentia et, inquantum consideratur ipse quod sua identitas spoliata est sibi ipsi, est intellectum a seipso et, inquantum consideratur ipse quod ipse est sibi identitas spoliata, est apprehensor intelligens seipsum.
  • AVICENNA LATINUS, Liber de Philosophia prima sive Scientia divina, V-X. Édition critique par S. VAN RIET. Introduction par G. VERBEKE, Peeters-Brill, Louvain-Leiden 1980., VIII, 7, p. 430.29-32
    [VIII, 7, p. 430.29-32] Cum vero dicitur intelligentia et intellectum et intelligens, non intelligitur certe nisi quia ipse est ille qui est spoliatus in se, et negatur ab eo commixtio materiae et eius appendicia cum consideratione alicuius relationis.

References in current editions

  • None