Peripatetici [al-Ġazālī, Ibn Rušd, Ibn Sīnā]

Quoted text(s)

• J. MUCKLE, Algazel’s Metaphyiscs : A Mediaeval Translation, St. Michael’s College, Toronto 1933, p. 118.10-24
  [p. 118.10-24] oportet autem has intelligencias esse concupiscibiles animabus celorum; est igitur diversitas inter animas propter suas causas, et propter suam inquisicionem assimilandi eis, eo quod impossibile est ut unum quid tantum sit quod ab omnibus desideretur per motum suum; ostensum est enim in mathematicis motus celestium esse diversos. Si enim inquisitum ab eis esset unum, tunc inquisicio eorum esset una. Unicuique igitur eorum est anima appropriata sibi ad movendum illud per presenciam, et accionem, et est nuda intelligencia appropriata ei ad desiderandum eam per motum; anime vero sunt species celestes propter apropriacionem suam cum suis corporibus, et ipse intelligencie sunt species deo proxime propter inmunitatem pendendi ex materiis, et affinitatem proprietatum suarum ad dominum dominorum scias hoc.
• F. S. CRAWFORD ed., Averrois Cordubensis Commentarium magnum in Aristotelis De Anima libros, The Mediaeval Academy of America, Cambridge, Massachusetts 1953, L.II, text. comm. 32, p. 178
  [L.II, text. comm. 32, p. 178] Et dixit hoc preservando se de corporibus celestibus; declaratum est enim quod ilia non habent de virtutibus anime nisi concupiscentiam et intellectum.
• AVICENNA LATINUS, Liber de Philosophia prima sive Scientia divina, V-X. Édition critique par S. VAN RIET. Introduction par G. VERBEKE, Peeters-Brill, Louvain-Leiden 1980., IX, 2, pp. 457.57-459.97
  [IX, 2, pp. 457.57-459.97] Restat igitur ut bonitas inquisita per motum sit existens per se cuius natura non est ut apprehendatur. Omnem autem bonitatem cuius haec est natura non inquirit intellectus, nisi ut assimiletur ei secundum quod sibi possibile est; assimilari vero ei est intelligere de se quod non est illi simile < .. . >. Et ideo oportet ut permaneat semper, secundum quod perfectius est, esse substantiae eius in suis dispositionibus et comitantibus ad modum illius; cui potuit acquiri sua perfectio ultima in initio suo, et deinde assimilatur ei in perseverantia; cui autem non potuit acquiri sua perfectio in initio suo, completur in eius assimilatione per motum. Certitudo autem huius est quod motor caelestis corporis movetur a virtute infinita; virtus autem quae est suae animae corporeae finita est. Inquantum autem intelligit primum, fluit de eius lumine et virtute super eam semper, et fit ipsa quasi habens virtutem infinitam, < ...> sed intellectum de cuius lumine et virtute fluit super corpus caeleste est in substantia sua secundum suam perfectionem ultimam, eo quod non remansit in sua substantia aliquid quod sit in potentia. Similiter est et hoc in quantitate sua et qualitate, sed in suo ubi et in suo situ, secundum quod primum secutum est suum esse de sitibus, stabile non est, non quod ipsum esse in situ aliquo vel ubi sit dignius substantiae suae quam in situ alio vel ubi in suo termino. Nulla enim pars cursus caeli vel stellae dignior est occurrere sibi vel alicui suae parti quam alia pars; cum enim fuerit in una parte in etfectu, erit in alia parte in potentia. lam igitur accidit substantiae caeli quod est in potentia sui situs et ubi. Assimilatio vero bonitati ultimae facit debere semper permanere in perfectione quae plenior esse potest rei semper. Et quia hoc non fuit possibile corpori caelesti in uno numero tantum, retinuit in specie et per successionem; factus est igitur motus retinens de hac perfectione id quod fuit possibile, cuius principium est desiderium assimilandi bonitati ultimae in permanendo in perfectione ultima secundum possibilitatem suam, Principium autem huius desiderii est id quod intelligitur de eo.

References in current editions

• None