Nonnulli Peripateticorum [al-Ġazālī, Ibn Rušd, Ibn Sīnā]

in Albert the Great, Metaphysica XI.2.13, p. 500.20-32

Occurrence of the quotation formula
Nonnulli Peripateticorum, p. 500.23
Digression Neutral
Est autem dubitatio apud nonnullos Platonicos, qualiter uniuntur isti intellectus orbibus, quorum sunt motores et animae secundum istos. Et hanc dubitationem movent etiam nonnulli Peripateticorum, et propter difficultatem solutionis eius aliquantulum divertunt in dogma Platonis. Ex quo enim intellectus universaliter agens semper est separatus et manet separatus et nulli nihil habet commune, sicut dixit Anaxagoras, videtur cum corpore nihil penitus unum facere et sic videtur extrinsecus a corpore orbis. Sed Aristoteles et sui sequaces supponunt quattuor propositiones, quae inducunt eum ad ponendum, quod est intrinsecus corpori et unitus.

Quoted text(s)

  • J. MUCKLE, Algazel’s Metaphyiscs : A Mediaeval Translation, St. Michael’s College, Toronto 1933, pp. 104.30-105.7
    [pp. 104.30-105.7] Sentencie de hoc sunt hee quod celestia corpora sunt mobilia per animam, et per voluntatem, et percipiunt hec singula statim cum fuerint, et per hoc quod moventur aliquid intendunt. Non intendunt autem curare ista inferiora, sed desiderant assimilari substancie nobiliori se inter quam, et corpora non est ulla communicacio, que vocatur a philosophis intelligencia nuda, et in lege vocantur spiritus deo proximi, et quod intelligencie sunt multe. Et quod corpora celestia sunt diversarum naturarum, et quod nulla ex eis sunt causa essendi alia ex eis.
  • J. MUCKLE, Algazel’s Metaphyiscs : A Mediaeval Translation, St. Michael’s College, Toronto 1933, p.118.10-24
    [p. 118.10-24] oportet autem has intelligencias esse concupiscibiles animabus celorum; est igitur diversitas inter animas propter suas causas, et propter suam inquisicionem assimilandi eis, eo quod impossibile est ut unum quid tantum sit quod ab omnibus desideretur per motum suum; ostensum est enim in mathematicis motus celestium esse diversos. Si enim inquisitum ab eis esset unum, tunc inquisicio eorum esset una. Unicuique igitur eorum est anima appropriata sibi ad movendum illud per presenciam, et accionem, et est nuda intelligencia appropriata ei ad desiderandum eam per motum; anime vero sunt species celestes propter apropriacionem suam cum suis corporibus, et ipse intelligencie sunt species deo proxime propter inmunitatem pendendi ex materiis, et affinitatem proprietatum suarum ad dominum dominorum scias hoc.
  • AVERROES, Sermo de substantia orbis, Destructio destructionum philosophiae Algazelis, De anima beatitudine seu Epistola de intellectu, Venetiis Apud Iunctas 1562, c. 2, f. 6F-G
    [c. 2, f. 6F-G] videtur quod formae corporum coelestium, et maxime forma ultimi continentis sit quoddamodo anima, scilicet propter appetitum existentem in eo, et propter movere sit quoddamodo intellectus, et sit forma simpliciter, per quam animal coeleste componitur ex uno movente, et uno moto. E contrario de animalibus, quae sunt hic, apparet enim quod movens componitur ex duobus moventibus, ex anima videlicet, et re desyderata extrinsecus movente animam, et ideo motum invenitur in eis compositum, non simplex.
  • AVERROES, Sermo de substantia orbis, Destructio destructionum philosophiae Algazelis, De anima beatitudine seu Epistola de intellectu, Venetiis Apud Iunctas 1562, c. 4, f. 10E-F
    [c. 4, f. 10E-F] Cum enim omnis virtus, aut levis, aut gravis existat in corpore generabili et corruptibili, aut natura generabili et corruptibili, aut anima existente in materia, necesse fuit ut haec virtus, quae neque est levis, neque gravis, sit in corpore simplici, non habens subiectum, nec contrarium, et ut sit anima necessario, non admixta materiae, sed anima corporis aeterni, ita ut ista anima non sit abstracta a corpore, et cum hoc separata ab ipso, inquantum istud corpus non indiget ipsa, quia est permanens per se, sicut est dispositio in animalibus quae sunt cum virtutibus naturalibus et ut illa anima sit in eo.
  • AVICENNA LATINUS, Liber de Philosophia prima sive Scientia divina, V-X. Édition critique par S. VAN RIET. Introduction par G. VERBEKE, Peeters-Brill, Louvain-Leiden 1980, IX, 2, p. 454.86.90
    [IX, 2, p. 454.86-90] caelum movetur per animam et anima est propinquum principium sui motus, et in ilia anima renovatur imaginatio et voluntas, et ipsa aestimat se habere apprehensionem rerum variabilium particularium et voluntatem essendi ipsas res particulares, et ipsa est perfectio corporis caeli et eius forma.
  • AVICENNA LATINUS, Liber de Philosophia prima sive Scientia divina, V-X. Édition critique par S. VAN RIET. Introduction par G. VERBEKE, Peeters-Brill, Louvain-Leiden 1980., IX, 4, p. 475.4-19
    [IX, 4, p. 475.4-19] Igitur unicuique caelo est anima movens quae intelligit bonitatem et, propter corpus, habet imaginationem, scilicet formare particularia et habet voluntatem particularium. Sed id quod intelligit de primo et quod intelligit de principio quod est sibi proprium et propinquum est principium sui desiderii motionis. Unicuique autem caelo est intelligentia quae est principium sibi proprium et propinquum, scilicet principium separatum, cuius comparatio ad eius animam est sicut comparatio intelligentiae agentis ad nostras animas , et hoc est exemplum universale intelligibile speciei suae actionis, et huic assimilatur ipsum. Et omnino, in omni quod movetur ab illis necesse est ut sit intentio intelligibilis a principio intelligibili quod intelligit bonitatem primam, et eius essentia est separata: iam autem nosti quod omne quod intelligit est separatae essentiae. Principium vero motus est corporale, scilicet adhaerens corpori: igitur iam nosti quod motus caelestis est animalis proveniens ab anima eligente, renovata electionibus continue suarum partium.

References in current editions

  • None