Algazel [al-Ġazālī]

in Albert the Great, Metaphysica XI.2.34, p. 526.27-32

Occurrence of the quotation formula
Algazel, p. 526.30
Digression Neutral
Nec fuit aliquid dicere, quod quidam ignari philosophiae tradiderunt dicentes, quod cognoscunt res in universali et non in particulari. Et videntur esse de hac opinione Avicenna et Isaac et Algazel, quia cognoscere in universali et in particulari non accidit nisi intellectui contemplativo.

Quoted text(s)

  • J. MUCKLE, Algazel’s Metaphyiscs : A Mediaeval Translation, St. Michael’s College, Toronto 1933, 71.32-73.8
    Sentencia sexta est quod primus qui est laudabilis non potest scire singularia sciencia in qua scit preteritum et futurum et presens sic videlicet ut sciat quod sol hodie non pacietur enclipsim, sed cras. Cum autem evenerit cras, sciat ilium iam enclipsari; post cras vero sciat solem heri pertulisse enclipsim; hec enim diversitas sic sciendi faceret debere esse permutacionem in eius essencia; predictum est autem quod inpossibile est permutacionem esse in illo. Modus vero ex quo sequeretur permutacio, est hic quod scitum comitatur scire, et cum permutatur scitum, permutatur et scire, sed cum permutatur scire, permutatur eciam sciens eo quod scire non est de numero proprietatum, quibus permutatis, non permutatur sciens, sicut est ipsum sedere a dextris vel a sinistris. Scire enim est proprietas in essencia, cuius permutacio facit debere permutari essenciam; talis enim est comparacio sciencie ad scitum, quod permutato scito, permutatur et sciencia; sicut si posuerimus esse unam scienciam de hoc quod eclipsis esse debet; cum autem fuerit enclipsis, fiet sciencia, quia iam est; cum vero remota fuerit enclipsis, fiet sciencia quia iam preteriit; ergo quasi sciencia sit una, et permutetur scitum. Sciencia autem exemplum est sciti; exempla vero diversorum diversa sunt. Si igitur possuerimus quod primus est sciens quia eclipsis erit, tunc secundum hoc erit ipse unius disposicionis; cum vero fuerit eclipsis, tunc si remanserit eadem disposicio, erit ignorans quod eclipsis est. Si autem fuerit sciens quod eclipsis est, tunc hec disposicio diversa est ab illa, fit | igitur permutacio; primus autem non sit particularia nisi secundum maneriam universalem, et talis intelligendus est ab eterno sine fine, quoniam non permutatur. Sicut si sciat quod sol cum transit nodum caude, post tempus statutum redit ad illum, et scit lunam iam pervenisse ad illum, et posita sub illo, aufert nobis quasi terciam partem solis; unde facit debere videri quasi terciam partem solis eclipsatam in aliquo proprie climate, et hoc ita scit eternaliter, et hec sciencia est vera, sive sit eclipsis sive non. Sed ut dicamus quod ipse scit solem modo non eclipsari, et dicamus cras, scit quod modo eclipsatur, tunc primum scire, erit diversum a secundo; hoc autem non convenit ei in quo non potest esse permutacio; nullum igitur particulare est adeo minimum quod non habeat causam, et ipse scit illud per causam suam sed admodum universaliter nec est in illo designacio aliqua temporis vel hore. Unde restat quod ipse scit illud sciens ab eterno sine fine. Nichil igitur adeo minimum est quod scienciam eius effugiat; preter hoc eciam omnes eius disposiciones semper hedem sunt, nec permutantur, nec variantur, si sic positum fuerit.

References in current editions

  • J. MUCKLE, Algazel’s Metaphyiscs : A Mediaeval Translation, St. Michael’s College, Toronto 1933, Pars 4, tr. 4, c. 3 (ed. MUCKLE: 118)
Bibliographical notes
Source corrected by M. SIGNORI in M. SIGNORI, « Ut limpidius hoc clarescat ». A Survey of al-Ġazālī’s Quotations in Albert the Great’s Works, « Documenti e studi sulla tradizione filosofica medievale », XXX, 2019, pp. 471-623.